Rozważam powrót do tego bloga, tymczasem mam pytanie do jego użytkowników: czy ktoś ma i ew. mógłby wrzucić rzeczy, które udostępniałem przez Megaupload? Najbardziej zależy mi na książeczce do boxu Luca Ferrariego.
[edit: książeczka do boxu już jest - dziękujemy Rafałowi]
Domknięciem tematu będą dwa fragmenty z książki Paradoks o słowie i dźwięku Jerzego Tuszewskiego. Z książką tą mam problem, bo jest ona na pewno użyteczna i potrzebna, ale bardziej rzuca się w oczy i zostaje w pamięci to, jak jest niedbała i bałaganiarsko zredagowana (a infantylnej okładki cały czas nie mogę pozbyć się z głowy). Za przykład może służyć posłowie – jeśli ktoś zdoła znaleźć moment, w którym kończy się tekst Schaeffera, a zaczyna Tuszewskiego – zasłuży na nagrodę (proponuję Złoty Mikrofon).
Jednak da się wiele ciekawych rzeczy z tekstu wyłowić, na pewno jeśli chodzi o historię polskiego słuchowiska. A też kilka, które oświetlą eksponat o nazwie muzyka konkretna z nieco innej strony – z perspektywy stricte radiowej.
W poniższych fragmentach: najpierw Schaeffer, Jacques Copeau, Jean Tardieu, a potem znów Schaeffer.
Jerzy Tuszewski, Paradoks o słowie i dźwięku. Rozważania o sztuce radiowej (dwa fragmenty), wyd. Adam Marszałek, 2002 [il.: zdjęcia twórców, str. 18] jpgi w rarze
W ostatnich miesiącach dwóch twórców muzyki konkretnej odwiedziło Warszawę.
W ramach Musica Genera Festival w Muzeum Sztuki Nowoczesnej odbyło się spotkanie z Lionelem Marchettim, który opowiadał o kontakcie ze zjawami, dlaczego kiedyś nie bardzo lubił muzykę, jakich mikrofonów używa. mp3 (muszę ustalić autora nagrania)
Utwory, o których wspomina Marchetti znajdują się na tej płycie.
Na zaproszenie Warszawskiej Jesieni przyjechał Pierre Henry, spotkanie z nim miało miejsce w austriackim forum kultury. Henry mówił ogólnie o swoich metodach, o tym, że jest żołnierzem muzyki konkretnej i że wibruje dźwiękiem. wav (ale mały)
W obu przypadkach jest oryginał (po francusku) i tłumaczenie na polski.
Czym zajmował się Schaeffer po “wynalezieniu” muzyki konkretnej? O tym trochę teraz.
Artykuł opublikowany w 1959, gdzie pojawia się pojęcie obiektu muzycznego, które potem powróci w książce Traité des objets musicaux (1966).
Pierre Schaeffer, Musique concrete et connaissance de l’objet musical, Revue belge de Musicologie / Belgisch Tijdschrift voor Muziekwetenschap, Vol. 13, No. 1/4 (1959) [SK: obiekt dźwiękowy, obiekt muzyczny, 6 str.] pdf
We wspomnianej książce wprowadzony jest też pomysł systematyzacji dźwięków PROGREMU (Programme de la Recherche Musicale), którego pięć etapów przedstawia John Dack . pdf
Więcej o tym w książce Understanding the Art of Sound Organization Leigha Landy’ego.
I jeszcze dwa wywiady. Pierwszy w 1970 przeprowadził z Schaefferem Frank Malina, o wizualności, sztuce kinetycznej i ich związkach z muzyką konkretną.
Frank Malina, Pierre Schaeffer, A Conversation on Concrete Music and Kinetic Art, Leonardo, Vol. 5, No. 3 (Summer, 1972) [SK: kinetic art, multimedia, akuzmatyka, il.: prace Maliny, str. 6] pdf
Drugi w 1986 Tim Hodgkinson, opublikowany w Recommended Records Quarterly Magazine, Volume 2, 1/1987, został wrzucony tutaj.
Francuski kompozytor, wykładowca, teoretyk muzyki konkretnej i filmu. Autor wielu książek, między innymi “bryku” z monumentalnego dzieła Pierre’a Schaeffera Traité des objets musicaux, omówienia twórczości Pierre’a Henry, Kubricka, Tati’ego, Tarkowskiego, Lyncha.
Na początek polecam wywiad z ParisTransatlantic.
Wspaniały prezent sprawił nam ostatnio Kamil Antosiewicz, który na swojego bloga wrzucił angielskie tłumaczenie książki Audio-Vision.
Krótko o niej Claudia Gorbman.
Może kogoś zainteresuje słowniczek na stronie Chiona.
Dziś kilka komentarzy i tekstów towarzyszących kompozycjom naszego bohatera.
Do “Dialogue Ordinaire Avec La Machine” i “Sexolidad”, z tej płyty, oba autorstwa Ferrariego. jpgi w rarze
Do “Rencontres Fortuites”, “Tautologos III” i “Didascalies” – napisane przez LF + wstęp Guy-Marc Hinanta, notka o grających, z albumu Didascalies. jpgi w rarze (w oby przypadkach tylko wersja angielska, jeśli ktoś chce francuski oryginał, niech da znać)
Do “Tuchan Chantal”, autorstwa Brunhlidy Meyer-Ferrari, jest tutaj.
O “L’escalier des Aveugles” tutaj. To po francusku i dużo więcej komentarzy w tym języku tu.
O “Presque Rien” Daniela Cauxa - tu. A tu zestawienie z Chrisem Watsonem.
Na temat Impro-Micro-Acoustique Noël Akchoté, LF i David Grubbs.
Autor o “Far-West News” + najlobszerniejszy wykaz kompozycji – tu.
Opisy: “Chansons pour le corps” i “Et si tout entière maintenant” – tu, wczesnych utworów elektronicznych.
Z kilku dni zrobił się ponad tydzień, ale nikt nie płakał (ja przynajmniej nie słyszałem). Oto obiecane danie główne, choć i przystawek byłoby jeszcze parę, ale one przejdą do deserów.
Książeczka do właśnie wydanego boksu L’œuvre électronique: słowo wstępne Daniela Teruggi i Davida Jisse, wywiad z Brunhild Meyer-Ferrari, rys biograficzny, tekst wprowadzający Evelyne Gayou, notki do wszystkich utworów (najczęściej autorstwa Ferrariego). jpgi w zipie (uwaga: tylko część angielska, jeśli komuś zależy na oryginale francuskim, niech da znać; książeczka jest w kolorze, pliki w odcieniach szarości, żeby zmniejszyć ich rozmiar)
Luc Ferrari to kompozytor, dla którego muzyka konkretna była jedynie punktem wyjścia, ale w ciągu całej kariery również istotnym punktem odniesienia.
Dziś linki do wartych uwagi tekstów w sieci, które należy traktować jako przystawki przed większymi daniami, które za kilka dni.
Najpierw kawał dobrej roboty, którą ktoś zrobił na wikipedii.
Wywiad Dana Warburtona z 1998 roku: paristransatlantic.com.
Tatjana Böhme-Mehner, Luc Ferrari. Komponował zawsze i wszędzie. Nawet siebie samego… , tłum. Katarzyna Kwiecień-Długosz, Glissando nr 12 [12 str., SK: GRM, słuchowisko, field recording] glissando.pl (w oryginale Der Komponist, Hörspiel- und Filmemacher Luc Ferrari, MusikTexte 107)
Dziś wywiad z François Bayle’m z 1996, w którym opowiada o tym, jak zaczął pracować z Schaefferem i jak sam zajął się komponowaniem muzyki konkretnej, co nie stało się od razu. Mówi też o sprawach, które przewijały się w poprzednich wpisach: o różnicach między Schaefferem a Boulezem i rozejściu z Henry’m. Oprócz tego przybliża osiągnięcia Groupe de Recherches Musicales (następczyni GRMC), której był szefem w latach 1975-97, czyli od roku kiedy GRM połączyło się z Institut national de l’audiovisuel z czego wyniknęło INA-GRM.
Sandra Desantos, Acousmatic Morphology: An Interview with Francois Bayle, tłum. Curtis Roads, Computer Music Journal, Vol. 21, No. 3 (Autumn, 1997) [9 str., SK: INA-GRM, muzyka akuzmatyczna, il.: Acousmonium, Acousmographe] pdf
